Mirto – sardyński likier z jagód.

Jesienna poezja

Likier z mirtu swoje triumfy święci na Sardynii. Szkoda jednak wielka dla podniebienia, by znany był jedynie we włoskich i francuskich kręgach ludności wyspiarskiej.

W szlachetnym atramentowym kolorze zakochać się można od pierwszego spojrzenia. W intensywnym świetle zdaje się być nawet ciemnorubinowy, lecz to, co jest w nim naprawdę wyjątkowe, to aromat - intensywny, lekko ziołowy, wręcz wspaniały! Poza ładnym wyglądam i wyśmienitym smakiem skutecznie wspomaga trawienie. Nie ucierpi wiec przy nim nasz żołądek i jednym słowem - jest dobry na każdą okazję.

Niekonwencjonalna Sardynia

Sardynia słynie z niekonwencjonalnych smaków. Wystarczy spróbować Mirto di Sardegna, likieru z jagód mirtu (czerwono-fioletowawy) lub z jego liści (biały lub zielonkawy). Doskonałe są też sardyńskie likiery z cytryny, mandarynek, melona, opuncji figowej czy  poziomkowca. Il liguore di mirto, mirto czerwone, bądź – jak kto woli zwyczajnie mirto to jeden  z najpopularniejszych napitków na Sardynii oraz Korsyce. Nie jest to w stu procentach wino, choć sposób produkcji jest bardzo zbliżony – poprzez macerację dojrzałych jagód albo jagód z dodatkiem młodych liści. Do opisania obu likierów używana jest identyczna nazwa – należy zatem uważać, aby się nie pomylić. Mirto ma moc ok. 30-32%, ale istnieją także mocniejsze gatunki. Jest słodkie ( zazwyczaj jeszcze dosładzane) i podobnie jak wino, dzieli się na białe i czerwone.

Symbol szczęścia i płodności

Mirt to wonny krzew lub małe drzewko. Osiąga wysokość do 5 metrów. Zarówno pędy, jaki i kwiaty oraz liście są silnie pachnące. Roślina ta była w starożytnej Grecji poświęcona bogini Afrodycie. W dawnych państwach – Grecji i Rzymie – wieńce z mirtu zdobiły głowy panien młodych, jako symbol szczęścia i płodności. Zwyczaj ten rozprzestrzenił się później na północy Europy i w niektórych krajach praktykowany jest do dziś.

Owoce są jadalne, mają korzenno słodki smak i są smaczne. Z liści i jagód wyrabia się olejek leczniczy,  a na Sardynii likier zwany Mirto (z owoców) i Mirto bianco (biały) z liści, 30% vol., smak słodki i łagodny, spożywany dobrze schłodzony.

Jak w przypadku wszystkich tradycji, początki mitro są bardzo stare. Tradycje wyrabiania napoju otrzymywanego bądź z samych jagód, bądź z jagód oraz liści są częścią tradycji bardzo popularnej w całej Sardynii. Na pobliskiej Korsyce był używane przeważnie jako przyprawa do przyrządzania dziczyzny. Rozpowszechnienie produktu na Korsyce rozpoczęło się od bandytów z Gallura, którzy szukając schronienia przynieśli ze sobą ten niezwykły trunek. Początkowo jego spożywanie uznawano za przestępstwo i zabraniano tego przez specjalne edykty. W końcu jednak smak na stałe zagościł z kuchni sardyńskiej i w roku 1998 został wpisany na listę produktów tradycyjnych. Z porozumieniem Regionu Sardynii oraz lokalnych stowarzyszeń producentów ustalono, na butelkach będzie pojawiała się nazwa Mirto de Sardegna.

Skarb złodziejaszków

Jak w przypadku wszystkich tradycji, początki mitro są bardzo stare. Zwyczaj wyrabiania napoju otrzymywanego bądź z samych jagód, bądź z jagód oraz liści jest częścią tradycji bardzo popularnej w całej Sardynii. Na pobliskiej Korsyce był używane przeważnie jako przyprawa do przyrządzania dziczyzny. Rozpowszechnienie produktu na Korsyce rozpoczęło się od bandytów z Gallura, którzy szukając schronienia przynieśli ze sobą ten niezwykły trunek. Początkowo jego spożywanie uznawano za przestępstwo i zabraniano tego przez specjalne edykty. W końcu jednak smak na stałe zagościł z kuchni sardyńskiej i w roku 1998 został wpisany na listę produktów tradycyjnych. Z porozumieniem Regionu Sardynii oraz lokalnych stowarzyszeń producentów ustalono, na butelkach będzie pojawiała się nazwa Mirto de Sardegna.

Do czego jeszcze?

Olejek mirtowy stosowany jest do aromatyzowania past do zębów, kosmetyków po goleniu i dodatków do kąpieli. W kuchni na Sardynii stosowane też bywają gałązki rośliny. Wykorzystywane są do aromatyzowania mięsa. Uruchamiając domową fabrykę win, przyda się pamiętać również o tym, że podczas maceracji owoców używa się wody, alkoholu, a nawet wina oraz brandy. W zależności od gust, bywa dosładzany miodem bądź cukrem.

Domowy sposób przyrządzania

Aby przygotować likier w domu potrzebujemy: alkoholowy wlew, dojrzałe jagody, zimnej syrop cukrowy lub cukier i miód (aby dosłodzić),  butelkę oraz  troszkę cierpliwości.  

Istnieje wiele przepisów na przygotowanie likieru, więc co za tym idzie jest opis jednego z możliwych wariantów. Świeżo zerwane owoce powinny być dokładnie umyte w celu usunięcia kurzu i innych zanieczyszczeń. Obecność liści nie jest zła, co więcej, lotne składniki zawarte w liściach dają aromatycznej mocy.
Po umyciu jagody są pozostawione do wyschnięcia na kilka dni. Potem przekładamy jagody do ciemnych szklanych pojemników, które zostaną wypełnione alkoholem etylowym w temperaturze 95 °. Ważna jest ilość stosowanego alkoholu: alkohol po prostu musi całkowicie przykryć jagody. Następnie pojemniki wystawiamy na działanie światła przez kilka dni, po których muszą być umieszczone w zamkniętym przez cały okres maceracji, który powinien trwać łącznie około 40 dni.

Likier z domu to przygotowane butelkowanej poezji

Na koniec wyciąg jest poddawany  maceracji a owoce osuszone. Z małej prasy można odzyskać dodatkową ilość ekstraktu, aby zwiększyć wydajność, ale jeśli zbyt mocno wyciskamy, więc trzeba wybrać rozsądny kompromis pomiędzy wydajnością i jakością. Ekstrakt jest filtrowany za pomocą filtrów papierowych ręczników.

W międzyczasie przygotowujemy syrop, rozpuszczając cukier w gorącej wodzie w odpowiedniej temperaturze. Jest to najtrudniejszy krok, ponieważ mały błąd może znacząco wpłynąć na właściwości organoleptyczne produktu końcowego. Stopień gęstości syropu zależy od zawartości alkoholu i stopień odsiarczania. Receptura sugeruje zwykle średniej wielkości masę składającą się z 300 g owoców, 300 g alkoholu i syrop przez rozpuszczenie 250 g cukru 250 g wody, jednak jest bardziej efektywne działanie w kategoriach wielkości będzie próbowanie wstępnie małej ilości: syrop przygotowany z stosunku 1:1 wodą i cukrem

Relacje między objętością syropu i alkoholu wyglądają wstępnie w następujący sposób:
do uzyskania zawartości alkoholu 30%: 65 ml syropu dodać do 35 ml ekstraktu;
do uzyskania zawartości alkoholu 34%: 60 ml syropu dodać do 40 ml ekstraktu.
Wskazania te są tylko dla orientacji, ponieważ byłoby to konieczne do oceny dokładnego określenia zawartości alkoholu w alkoholu wyjazdu ekstraktu. W każdym razie, gdy już wstępne badanie ocenia możliwość przygotowania bardziej stężonego syropu, w zależności od tego czy lubicie słodkie napoje, czy wolelibyście bardziej rozcieńczony. Ocena musi zapewnić, że proces starzenia się poprawia słodki smak, ponieważ łagodzi efekt ściągający taniny. W każdym razie jest to bardzo subiektywne oceny dotyczące doświadczenia.
Po przygotowaniu cieczy jest przenoszona do butelek. Do butelkowania jest powszechnie stosowana klasyczna butelka Bordeaux z 75 cl lub 50 cl. Chodzi o to, że najlepiej użyć w tym celu ciemnego szkła. Przed spożyciem alkoholu zaleca się zachowanie co najmniej 1 lub 2 miesiące w celu dojrzewania. Podczas przechowywania mogą być odpowiednie do wykonania przelewu lub drugi filtracji w celu usunięcia osadu, ale często nie jest to konieczne. 

DOŁĄCZ DO NAS