Ta historia wydarzyła się na wsi po Warszawą i znam ją z pierwszej ręki, od mojej matki. W lecie cała rodziną jeździli na wakacje na wieś – do rodziny. Przy okazji pomagali w pracach polowych. Moja matka, jak to dziecko, wykręcała się od pracy jak mogła. Któregoś dnia schowała się w stodole z książką. Chciał sobie poczytać na sianie. Kiedy wszyscy poszli do pracy i została sama zabrała się za czytanie.

Co ciekawe, to był środek słonecznego dnia, a nie noc, jak zwykle bywa w opowieściach o duchach. Nagle, zupełnie bez powodu, cos kazało je popatrzeć na drzwi od stodoły. Były zamknięte. Panował całkowita cisza, jak sama mówiła – jakaś taka nienaturalna. Nawet ptaków ani  gałęzi drze nie było słychać. Przez drzwi przeniknęła postać bez głowy. Chyba mężczyzna, bo pamiętała, że była ubrana w coś jak by garnitur.

Drzwi były cały czas zamknięte, a postać jakby się przesuwała tuż nad ziemia. Szła prosto w kierunku usypanego siana, w którym po chwili zniknęła. Moja matka oprzytomniała po dłużej chwili i z wrzaskiem pobiegła na pole. Potem się dowiedziała, że w czasie wojny Niemcy zastrzelili za stodołą jeńców. Może to był któryś z nich?

*  *  *

Trudno nie wierzyć własnej matce, ale teraz już się chyba takie rzeczy nie zdarzają. Poniżej zdjęcie postaci, która najbardziej odpowiada tej zobaczonej przez moja matkę.

DOŁĄCZ DO NAS