Ciąża to fajny stan, ale pewnego dnia się kończy i natura zaciąga kobietę do szpitala. Nie będę się wdawać w szczegóły dokonywanych na kobiecie w szpitalu zabiegów - dziwacznych i szamańskich. Na temat lekarzy i szpitali krąży już wiele opowieści i anegdot. Dodam więc swoją.

   Leżałam (niestety) sobie grzecznie (niestety) jak kazano (wrr) i czekałam (powiedzmy, że bezczynnie), aż dzieciątko się urodzi. Trwało to trochę za długo, więc przyszło Bóstwo pod postacią lekarza i zrobiło mi usg, by się dowiedzieć jak dziecko jest ułożone (tego się domyśliłam, bo Bóstwo zawzięcie milczało). Nudziło mi się nieco i też chciałam się dowiedzieć co słychać u mojego dziecka, które się jeszcze we mnie ukrywało. Zapytałam więc, co widać na monitorze…(tu podkład muzyczny, podkreślający rosnące napięcie)

   Bóstwo otworzyło usta i odrzekło: „NIC CO BY PANI DOTYCZYŁO.”

   Upst, to bardzo przepraszam, że przeszkadzam – odpowiedziałam.  Może skoczę coś przekąsić, bo zgłodniałam. Niedługo wrócę. A Pan niech nie zwraca na mnie uwagi. Macicę zostawię, nie będę złośliwa.

   W rzeczywistości mnie zatkało i nie powiedziałam ani słowa. Cięte riposty przychodzą mi do głowy zawsze zbyt późno. Zresztą trudno się dziwić półnagiej kobiecie leżącej w krępującej pozycji, że brak jej słów. Gdybym wcześniej znała scenariusz, to na pewno przygotowałabym się lepiej.  

    Cóż…dobiła mnie wycieczka studentów medycyny z rozgadaną położną na czele, która komentując kolejne eksponaty (czyli rodzące kobiety), radośnie demonstrowała na nich przekłucie pęcherza płodowego.

   Bardzo zabawne, baaardzo :/

DOŁĄCZ DO NAS