Zaprzyjaźniony Turek, który mieszka obecnie w Polsce w 1999 roku zrezygnował z wakacji z rodziną 17 sierpnia pojechał do swojego kuzyna do Izmitu. Planowali imprezę w jego mieszkaniu na siódmym piętrze wieżowca.  W momencie wstrząsów wyszedł akurat na balkon. To co widział, wyglądało jak koniec świata.

W Turcji budynki mieszkalne budowane są głównie przez całe rodziny. Tradycja rodzinna jest inna niż u nas, więc czasami wiele pokoleń, w tym kuzynów dalszych i bliższych buduje jeden budynek. W ich przypadku był to dziesięciopiętrowy wieżowiec. Jak opowiadał jego rodzina budowała go staranni i dlatego wytrzymał trzęsienie. W większości, z powodu biedy budynki budowane są z byle czego i dlatego rozpadały się jak przysłowiowe domki z kart.  

Miasto zostało natychmiast zamknięte przez wojsko. Nie było ani wstępu do miasta ani możliwości wyjazdu. Wszyscy, którzy przeżyli byli skierowani do odgruzowywania i akcji ratowniczych. Chowanie odbywało się w zbiorowych mogiłach wykopanych przez koparki. Jeżeli udało się kogoś zidentyfikować na podstawie dokumentów lub przez rodzinę, to byli rejestrowanie. Jeżeli nie, to trudno, a takich była większość bo często wspólnie ginęły całe rodziny. Niezidentyfikowanych wrzucali do wspólnego grobu i zasypywano spychaczami. Jak na wojnie.

W czasie trzęsienia zawaliło się ok. 20 000 budynków, około 600 000 osób zostało bez dachu nad głową, 50 000 odniosło poważne obrażenia, a 30 000 – 40 000 tysięcy zginęło (oficjalna liczba ofiar wynosiła 17 000).

DOŁĄCZ DO NAS