Witam !

Zdarzyło się to dawno temu, kiedy w kinach grano film Omen. Na dworze szalała wichura. Mimo złej pogody wspólnie z  moim przyjacielem, z osiedla w którym mieszkałem, udaliśmy się do Katedry Oliwskiej, do spowiedzi. Droga nasza wiodła przez park oliwski. Wiatr był tak silny, że ciężko było iść. Jakby tego było mało, to z  drzew co chwilę spadały nam pod nogi gałęzie i konary.Nie powiem, że odwaga rozpierała nam piersi. Raczej czuliśmy niepokój i trwogę. Żeby poczuć się pewniej wysunęliśmy przed siebie ułożone w kształt krzyża palce naszych rąk z drwiącym uśmiechem, że podobnie jak w filmie Omen. To rzeczywiście był motyw zaczerpnięty z filmu Omen. Jest tam taka scena, kiedy na dworze przy kościele szaleje wichura, a wzdłuż muru tego kościoła z krzyżem wyciągniętym do przodu idzie ksiądz. W pewnym momencie z wieży kościoła spada iglica i przebija księdza. My po pewnym czasie znaleźliśmy się na drodze pomiędzy murem Katedry a szpalerem kasztanowców (cały czas z wyciągniętymi rękoma). Nagle usłyszeliśmy głośny trzask i tuż przed naszymi stopami wbijając się w mur kościelny, zwalił się potężny kasztanowiec, zagradzając nam drogę. Zastygliśmy w pół kroku. Gdybyśmy zrobili jeszcze krok na pewno bym, o tym dzisjaj nie napisał. Niestety nie do końca wyciągnąłem wnioski z tej historii, a szkoda.

                                                                            Pozdrawiam Maxi. 

DOŁĄCZ DO NAS