W XIV wieku w Polsce, najpierw w miastach, a od XVI wieku również na wsiach, nastąpił rozwój bractw (konfraterni), czyli wspólnot mających na celu rozpowszechnianie kultu religijnego, zaktywizowanie życia członków bądź prowadzenie określonej działalności religijnej lub społecznej. Ważną cechą wewnętrzną każdej konfraterni jest silna więź społeczna, oparta na solidarności wspólnoty. Często członkowie pełnią w Kościele funkcje pomocnicze w organizowaniu liturgii i innych nabożeństw bądź w działalności charytatywnej. Ruch wspólnotowy największy kryzys przeżył w XVIII-XIX wieku i był on spowodowany rozbiorem Polski.

W ciągu całego swojej historii przy kościele w Pręgowie prowadziło działalność tylko jedno zgromadzenie świeckie. Powstało ono w 1763 roku jako Bractwo Opatrzności Bożej. Wszystkie informacje, z jakich możemy czerpać wiadomości o działalności bractwa, pochodzą z wizytacji biskupiej z roku 1765.

Kategorią do jakiej należało Bractwo Opatrzności Bożej podlegało pod typ bractw Pod Wezwaniem Osób i Tajemnic Boskich. Ich rozwój nastąpił pod działaniem aktualnej w danym okresie tematyki teologicznej. Wspólnoty te miały zwykle charakter kultowo-ascetyczny lub kultowo-charytatywny. Bractwo pęgowskie należało do charakteru kulturo-charytatywnego.

Założycielami bractwa byli Ewa Pląskowska z mężem Janem Trembeckim, pisarzem skarbowym ziem pruskich. W akcie ustanawiającym konfraternię Trembeccy zapisali sumę 1200 florenów, na nabycie wymaganych pomocy oraz na środki do finansowania działalności bractwa. Z tego źródła sfinansowano zakup m. in.  obrazu, który z jednej strony przedstawiał historię Opatrzności Bożej, z drugiej zaś Trójcę Świętą. Najprawdopodobniej był to obraz przeznaczony do noszenia w procesji. Za ozdobę obrazu służył czerwony jedwab i frędzle. Z dodatkowych przedmiotów będących w posiadaniu przez bractwo można wymienić:

-          cztery małe świeczniki

-          cztery naczynia cynowe do kwiatów

-          chorągiew przedstawiająca z jednej strony dzieje Opatrzności Bożej, z drugiej strony wizerunki Naj. Marii Panny i św. Kajetana

-          czarka z blachy wybielona

-          ornaty biały i czerwony razem ze stułami

-          korporał wraz z pokrowcem

-          puryfikaterz

-          alba

-          sukna

Jak wzmiankuje wizytacja biskupia z roku 1782 bractwo dysponowało w kościele własną szafą do przechowywania mienia. Szafa ta swoim kształtem nawiązywała do wyglądu ołtarza i służyła do chowania chorągwi oraz obrazu.

Jako patrona Bractwo Opatrzności Bożej obrało św. Rocha. 16 sierpnia, w dniu kiedy przypada święto św. Rocha, bractwo urządzało odpusty na jego cześć. Z czasem dzień ten stał się uroczystością ogólno parafialną. Tradycja odpustu w dniu św. Rocha jest w kościele w Pręgowie kontynuowana po dzień dzisiejszy.

Bractwo Opatrzności Bożej w Pręgowie prowadziło działalność do 1901 roku. W  następnych latach właściciele niemieccy nie byli zainteresowani prowadzeniem dalszej aktywności wspólnoty. Brak zainteresowania doprowadził do upadku Bractwa.

Bractwo działające w Pręgowie odegrało ważną rolę w dziejach społeczności pod względem kulturowym i narodowościowym. Do największych zasług bractwa należy krzewienie polskiej mowy pod zaborem pruskim. Prowadzono to poprzez możliwość używania języka polskiego w kościele, głównie na Mszy Św. Bractwo prowadziło również własną kronikę. Zapisywano w niej ustawy brackie, modlitwy, nabożeństwa oraz listy członków. Wszystkie zapiski dokonywane w kronice były w języku polskim. Nawet po upadku Bractwa  jeszcze przez wiele lat odprawiano w tzw. niedziele brackie, polskie nabożeństwa.

W XIV wieku w Polsce, najpierw w miastach, a od XVI wieku również na wsiach, nastąpił rozwój bractw (konfraterni), czyli wspólnot mających na celu rozpowszechnianie kultu religijnego, zaktywizowanie życia członków bądź prowadzenie określonej działalności religijnej lub społecznej. Ważną cechą wewnętrzną każdej konfraterni jest silna więź społeczna, oparta na solidarności wspólnoty. Często członkowie pełnią w Kościele funkcje pomocnicze w organizowaniu liturgii i innych nabożeństw bądź w działalności charytatywnej. Ruch wspólnotowy największy kryzys przeżył w XVIII-XIX wieku i był on spowodowany rozbiorem Polski.

W ciągu całego swojej historii przy kościele w Pręgowie prowadziło działalność tylko jedno zgromadzenie świeckie. Powstało ono w 1763 roku jako Bractwo Opatrzności Bożej. Wszystkie informacje, z jakich możemy czerpać wiadomości o działalności bractwa, pochodzą z wizytacji biskupiej z roku 1765.

Kategorią do jakiej należało Bractwo Opatrzności Bożej podlegało pod typ bractw Pod Wezwaniem Osób i Tajemnic Boskich. Ich rozwój nastąpił pod działaniem aktualnej w danym okresie tematyki teologicznej. Wspólnoty te miały zwykle charakter kultowo-ascetyczny lub kultowo-charytatywny. Bractwo pęgowskie należało do charakteru kulturo-charytatywnego.

Założycielami bractwa byli Ewa Pląskowska z mężem Janem Trembeckim, pisarzem skarbowym ziem pruskich. W akcie ustanawiającym konfraternię Trembeccy zapisali sumę 1200 florenów, na nabycie wymaganych pomocy oraz na środki do finansowania działalności bractwa. Z tego źródła sfinansowano zakup m. in.  obrazu, który z jednej strony przedstawiał historię Opatrzności Bożej, z drugiej zaś Trójcę Świętą. Najprawdopodobniej był to obraz przeznaczony do noszenia w procesji. Za ozdobę obrazu służył czerwony jedwab i frędzle. Z dodatkowych przedmiotów będących w posiadaniu przez bractwo można wymienić:

-          cztery małe świeczniki

-          cztery naczynia cynowe do kwiatów

-          chorągiew przedstawiająca z jednej strony dzieje Opatrzności Bożej, z drugiej strony wizerunki Naj. Marii Panny i św. Kajetana

-          czarka z blachy wybielona

-          ornaty biały i czerwony razem ze stułami

-          korporał wraz z pokrowcem

-          puryfikaterz

-          alba

-          sukna

Jak wzmiankuje wizytacja biskupia z roku 1782 bractwo dysponowało w kościele własną szafą do przechowywania mienia. Szafa ta swoim kształtem nawiązywała do wyglądu ołtarza i służyła do chowania chorągwi oraz obrazu.

Jako patrona Bractwo Opatrzności Bożej obrało św. Rocha. 16 sierpnia, w dniu kiedy przypada święto św. Rocha, bractwo urządzało odpusty na jego cześć. Z czasem dzień ten stał się uroczystością ogólno parafialną. Tradycja odpustu w dniu św. Rocha jest w kościele w Pręgowie kontynuowana po dzień dzisiejszy.

Bractwo Opatrzności Bożej w Pręgowie prowadziło działalność do 1901 roku. W  następnych latach właściciele niemieccy nie byli zainteresowani prowadzeniem dalszej aktywności wspólnoty. Brak zainteresowania doprowadził do upadku Bractwa.

Bractwo działające w Pręgowie odegrało ważną rolę w dziejach społeczności pod względem kulturowym i narodowościowym. Do największych zasług bractwa należy krzewienie polskiej mowy pod zaborem pruskim. Prowadzono to poprzez możliwość używania języka polskiego w kościele, głównie na Mszy Św. Bractwo prowadziło również własną kronikę. Zapisywano w niej ustawy brackie, modlitwy, nabożeństwa oraz listy członków. Wszystkie zapiski dokonywane w kronice były w języku polskim. Nawet po upadku Bractwa  jeszcze przez wiele lat odprawiano w tzw. niedziele brackie, polskie nabożeństwa.

W XIV wieku w Polsce, najpierw w miastach, a od XVI wieku również na wsiach, nastąpił rozwój bractw (konfraterni), czyli wspólnot mających na celu rozpowszechnianie kultu religijnego, zaktywizowanie życia członków bądź prowadzenie określonej działalności religijnej lub społecznej. Ważną cechą wewnętrzną każdej konfraterni jest silna więź społeczna, oparta na solidarności wspólnoty. Często członkowie pełnią w Kościele funkcje pomocnicze w organizowaniu liturgii i innych nabożeństw bądź w działalności charytatywnej. Ruch wspólnotowy największy kryzys przeżył w XVIII-XIX wieku i był on spowodowany rozbiorem Polski.

W ciągu całego swojej historii przy kościele w Pręgowie prowadziło działalność tylko jedno zgromadzenie świeckie. Powstało ono w 1763 roku jako Bractwo Opatrzności Bożej. Wszystkie informacje, z jakich możemy czerpać wiadomości o działalności bractwa, pochodzą z wizytacji biskupiej z roku 1765.

Kategorią do jakiej należało Bractwo Opatrzności Bożej podlegało pod typ bractw Pod Wezwaniem Osób i Tajemnic Boskich. Ich rozwój nastąpił pod działaniem aktualnej w danym okresie tematyki teologicznej. Wspólnoty te miały zwykle charakter kultowo-ascetyczny lub kultowo-charytatywny. Bractwo pęgowskie należało do charakteru kulturo-charytatywnego.

Założycielami bractwa byli Ewa Pląskowska z mężem Janem Trembeckim, pisarzem skarbowym ziem pruskich. W akcie ustanawiającym konfraternię Trembeccy zapisali sumę 1200 florenów, na nabycie wymaganych pomocy oraz na środki do finansowania działalności bractwa. Z tego źródła sfinansowano zakup m. in.  obrazu, który z jednej strony przedstawiał historię Opatrzności Bożej, z drugiej zaś Trójcę Świętą. Najprawdopodobniej był to obraz przeznaczony do noszenia w procesji. Za ozdobę obrazu służył czerwony jedwab i frędzle. Z dodatkowych przedmiotów będących w posiadaniu przez bractwo można wymienić:

-          cztery małe świeczniki

-          cztery naczynia cynowe do kwiatów

-          chorągiew przedstawiająca z jednej strony dzieje Opatrzności Bożej, z drugiej strony wizerunki Naj. Marii Panny i św. Kajetana

-          czarka z blachy wybielona

-          ornaty biały i czerwony razem ze stułami

-          korporał wraz z pokrowcem

-          puryfikaterz

-          alba

-          sukna

Jak wzmiankuje wizytacja biskupia z roku 1782 bractwo dysponowało w kościele własną szafą do przechowywania mienia. Szafa ta swoim kształtem nawiązywała do wyglądu ołtarza i służyła do chowania chorągwi oraz obrazu.

Jako patrona Bractwo Opatrzności Bożej obrało św. Rocha. 16 sierpnia, w dniu kiedy przypada święto św. Rocha, bractwo urządzało odpusty na jego cześć. Z czasem dzień ten stał się uroczystością ogólno parafialną. Tradycja odpustu w dniu św. Rocha jest w kościele w Pręgowie kontynuowana po dzień dzisiejszy.

Bractwo Opatrzności Bożej w Pręgowie prowadziło działalność do 1901 roku. W  następnych latach właściciele niemieccy nie byli zainteresowani prowadzeniem dalszej aktywności wspólnoty. Brak zainteresowania doprowadził do upadku Bractwa.

Bractwo działające w Pręgowie odegrało ważną rolę w dziejach społeczności pod względem kulturowym i narodowościowym. Do największych zasług bractwa należy krzewienie polskiej mowy pod zaborem pruskim. Prowadzono to poprzez możliwość używania języka polskiego w kościele, głównie na Mszy Św. Bractwo prowadziło również własną kronikę. Zapisywano w niej ustawy brackie, modlitwy, nabożeństwa oraz listy członków. Wszystkie zapiski dokonywane w kronice były w języku polskim. Nawet po upadku Bractwa  jeszcze przez wiele lat odprawiano w tzw. niedziele brackie, polskie nabożeństwa.

DOŁĄCZ DO NAS