Okultyzm i odwoływanie się do prawierzeń w przedreligijnych obrzędach nazistów – czyli Niemców w okresie międzywojennym do 1945 roku – stanowił bardzo solidne podstawy wszystkich zbrodni i wynaturzenia tego narodu. Niemcy głęboko wierzyli w nadprzyrodzoną moc swoich praprzodków i uprawiali pogańskie obrzędy na taką skalę, na jaką było ich stać. Nie wiele do dzisiaj się zachowało śladów materialnych tej strony dorobku kulturalnego Niemiec. Były niszczone z zaciekłością przez wszystkich koalicjantów II wojny światowej, a dokumenty i wyniki badań pseudonaukowych na pewno trafiły do archiwów amerykańskich i sowieckich. Jednym z ostatnich śladów jest tajemniczy kurhan, który pozostał w parku posiadłości rodu von Kanitz pod Gdańskiem. Zbudowany został przez właściciela majątku, Aleksandra, który odkupił posiadłość od polskich arystokratów – rodu Gostomskich – w 1914 roku.

Dziadek Aleksandra, graf August Karl Wilhelm von Kanitz (1783-1852) był pruskim generałem, wychowanym w pruskim drylu. Od piętnastego roku życia, jako kadet związał się z armią, w której przeszedł wszystkie ówczesne wojny i dosłużył się stopnia generalskiego w 1848 roku. Był człowiekiem dobrze ustosunkowanym w najwyższych kręgach władzy. Od roku 1815 pełnił nawet funkcję adiutanta Fryderyka Wilhelma III. Należał również do Wielkiej Loży Masońskiej "Zu den drei Weltkugeln" w Berlinie. Najprawdopodobniej to on zaszczepił swojemu synowi, a potem również wnukowi zamiłowanie do pruskiego drylu, wiarę w wyższość rasy i okultyzmu, który w tym okresie zaczynał swój wielki rozkwit.

W okresie największej sławy Augusta von Kanitz, na początku drugiej połowy XIX wieku sławne zaczęło być nazwisko Guido von List.  Zaczął on zgłębiać stare germańskie legendy i dawno zapomniane pogańskie religie. Efektem jego badań był nowy (mimo iż oparty na starych wierzeniach) system religijny zwany ariozofią. Według niego w dawnych, zamierzchłych czasach czysta rasa Atlantów zstąpiła na ziemię prosto z nieba. Zamieszkiwali oni kontynent Atlantydę aż do czasu katastrofy którą przeżył tylko jeden z mieszkańców. Udał się on na tereny dzisiejszego Tybetu gdzie stał się ojcem czystej rasy Ariów. Rozprzestrzenili się oni po Europie mieszając się z rasami "gorszymi" przez co utracili oni swoje boskie cechy. Według Lista najczystszymi przedstawicielami rasy aryjskiej byli Niemcy. List rozpoczął także badania nad starym germańskim alfabetem - runami - które uważał za magiczne symbole niosące ze sobą magiczną moc.

Późniejszy rozkwit wierzeń pogańskich, który nałożył się na szczególnie atrakcyjne dla prusaków badania archeologiczne dotyczące gotów dały podłoże wierzeń Aleksandra von Kanitz. Goci pojawili się na obszarach dzisiejszych Słowian – w tym na terenach polskich – w okresie I w p.n.e., a w III w. rozpoczęli ekspansję zajmując  Pomorze Środkowe, północną Wielkopolskę, aż po pojezierze mazurskie. W III wieku Goci pojawiają się nawet na Lubelszczyźnie. wędrując wzdłuż Wisły i Bugu. Odwoływanie się do tych plemion było  szczególnie atrakcyjne dla pruskiego arystokraty szukającego korzeni i moralnego usprawiedliwienia do posiadania praw do ziem zachodnich Słowian.

Istotną rolę odegrały tu wierzenia gotów, które w połączeniu z okultyzmem, nazistowską pseudo religią, tradycją rodzinną i fanatyzmem stworzyły w chorym umyśle faszyzującego arystokraty indywidualny kult.

Goci poddawali zmarłych kremacji, a prochy wsypywali do popielnic lub bezpośrednio do jamy grobowej w ziemi. Specyficznym zwyczajem było układanie kręgów kamiennych wokół grobów, bruków kamiennych między zespołami grobów oraz budowanie kamiennych kurhanów (np. cmentarzyska w Odrach i Węsiorach). Kurhany pełniły rolę wyjątkową. Goci uważali się za bogów, którzy bezpośrednio zstąpili z nieba, a kurhan miał pełnić rolę magiczną. Kiedy przybędą po nich inni bogowie, skierują ożywcze promienie na kurhany i spowodują zmartwychwstanie pogrzebanych we wnętrzu.

W efekcie Aleksander von Kanitz, potomek rycerzy krzyżowych, dziedzic wielkiej kultury niemieckiej, człowiek wykształcony i światowy zbudował w swoim pięknym parku kurhan. Wymurował go od środka, a na zewnątrz obłożył kamieniami. Zbudował sobie grobowiec w środku przepięknych założeń parkowych, nieopodal akweduktu napędzającego drewniany młyn. Wniósł swój niemiecki wkład architektoniczny na wzniesieniu odległym o kilkaset metrów od przepięknych zabudowań pałacowych, które od odkupił od barbarzyńskich Słowian.

Podobno w środku znajdowały się resztki cynowych trumien, w których został pochowany  von Kanitz. Rozkradziony przez hieny cmentarne i zdewastowany kurhan obrósł drzewami. Wydaje się jednak mało prawdopodobne, żeby leżały tam szczątki pruskiego arystokraty, bo skoro tak bardzo wierzył w gockie podania najprawdopodobniej poddał się kremacji.

wejście i wnętrze kurhany

Z majątku już nic więcej nie pozostało. Zabudowania jako poniemieckie zostały rozebrane i cegła po cegle wywiezione do odbudowy Warszawy.

Jest to jeden, jeżeli nie jedyny w Europie kurhan poniemiecki i przykład jak nisko może upaść naród z takim dorobkiem kulturowym -  potomkowie zaciętych obrońców chrześcijaństwa, którzy przybyli na te ziemie jako jedni z pierwszych w XIII wieku.  Może warto zachować to miejsce dla przyszłych przedstawicieli tej nacji, którzy będą chcieli nam udawadniać wyższość kultury niemieckiej?

DOŁĄCZ DO NAS