Historia układów hamulcowych, to tak naprawdę historia samochodu. Mimo to rozwiązania, jakie znajdziemy w naszych samochodach, wprowadzono do powszechnego użycia stosunkowo niedawno.

hamulce bębnowe - tradycyjne

Pierwsze hamulce zasadnicze, jakie stosowano w samochodach przejęto bezpośrednio od konnych zaprzęgów. Podstawowym ich elementem były drewniane klocki, trące o koło. Ich wydajność była byt mała aby mogły zatrzymać automobil. Podobnie było ze stosowanym dosyć powszechnie w początkach naszego wieku hamulcem zaciskowy na wał napędowy. Spowalniał on jedynie ruch pojazdu, nie wystarczając do zatrzymania go. W pierwszych latach automobilizmu zadziwiająca była dowolność montowania układów hamulcowych. W wielu pojazdach umieszczone one były jedynie przy jednej osi.  W innych zaś występowały jako element wspomagający hamulec zaciskowy. Pierwszą konstrukcją hamulców bębnowych opracował w 1899 roku Wilhelm Maybach. Już trzy lata później Louis Renault wymyślił hamulce tarczowe. Na zastosowanie tych ostatnich trzeba było jednak czekać pięćdziesiąt lat. W 1953 roku w znanym wyścigu 24 godziny Le Mans zwyciężył jaguar wyposażony w hamulce tarczowe. Niedługo potem trafiły one do stosunkowo drogich samochodów osobowych. Początkowo jednak tylko na tylną oś. Dopiero w początkach lat sześćdziesiątych hamulce tarczowe   pojawiają się także w pojazdach popularnych.

hamulce tarczowe

Dziś nie wyobrażamy sobie hamulców bez układu hydraulicznego. Tymczasem przez lata nośnikiem sygnału i energii były mechaniczne linki. W droższych samochodach montowano do nich specjalne urządzenie wspomagające.

Pierwsze hamulce hydrauliczne pojawiły się w 1917 roku. Wymyślił je Malcolm Lockheed. Do samochodu trafiły jednak do dopiero w 1924 roku i aż do II wojny światowej były motoryzacyjnym luksusem.

* * *

Dziś konstruktorzy pracują nad nowymi rodzajami hamulców, łączących w sobie układy elektryczne, hydrauliczne i elektronikę a typowy pedał hamulca służy jedynie za przycisk uruchamiający sygnał. Reszta spoczywa na umieszczonych przy kołach silnikach elektrycznych.

Innym popularnym elementem układu hamulcowego jest ABS.

Historia idei, chociaż nie samego ABS datuje się od 1936 roku, kiedy to w Niemczech zgłoszono do urzędu patentowego „Urządzenie do zapobiegania zablokowaniu kół podczas hamowania.” Pierwszy prawdziwy ABS pokazany został jednak dopiero w 1972 roku. Prace nad nim prowadziła niewielka firma Teldix, razem z mercedesem.  Do jego wykonania zużyto zaś ponad 1000 elementów. Dla porównania, ABS z przed 10 lat wymagał ich tylko 40.

Pierwsze, eksperymentalne układy ABS były niezwykle zawodne. Z tego  też powodu pierwsze seryjne urządzenia tego typu pojawiły się na rynku w mercedesach klasy S i BMW serii 7 dopiero w 1978 roku, już po wykupieniu firmy Teldix przez koncern Bosch. Od ubiegłego roku produkuje się piątą generację ABS. Urządzenie waży zaś 2.6 kilograma. Jest  o połowę mniejsze i lżejsze od tego z przed 10 lat. Układy elektroniczne ABS-u zmniejszyły się przez ten okres sześciokrotnie i są teraz wielkości znaczka pocztowego. Na świecie można teraz kupić 220 różnych modeli samochodów, wyposażonych w system antyblokujący.

DOŁĄCZ DO NAS